Meester Kunstenaar

| F | F | F | F | F F 'k Zat op een bankje rustig te staren, Am Am ik keek in de leegte, een hoofd vol bezwaren. F F Ze zei tegen mij: waarom zo droevig. Am Am Ik zei: ik ben niet triest maar eerder ontmoedigd. F F Door al wat ik weet en al wat ik ken Am Am en nu niet meer durf, nu ik ouder ben. F F Ze zei: papa, er is toch altijd nog morgen Am Am en ze keek naar mijn kop vol zorgen. Dm Am Want dat is het leven, meneer, Gm A de helaasheid doet soms zeer. Dm Am Dus ik zoek de troost op, ik zing een lied, A# C da’s wat ik doe, de rest kan ik niet. Dm Am Ach, dat is het leven, meneer, Gm A de helaasheid doet soms zeer. Dm Am Ik pak mijn snaren en schrijf mij een lied, A# C mijn zorgen verdwijnen als sneeuw voor muziek. | F | F | Am | Am | F F Ik ben al wat ouder, leef al wat langer, Am Am ben helaas ook wat grauwer dan vroeger en banger. F F Voor al wat nog komt, bang voor het noodlot, Am Am en bang voor je onschuld, de deur moet op slot. F F Want de wereld doet raar, de mensen doen stom, Am Am en niks is nog echt. Ze zegt: papa, waarom F F ben jij dan al zo ver geraakt, Am Am 't leven is toch wat je ’r zelf van maakt? Dm Am Ja, dat is het leven, mijn kind, Gm A de helaasheid maakt ons blind. Dm Am Dus, ik zoek de troost op, ik zing een lied, A# C da’s wat ik doe, de rest kan ik niet. Dm Am Ach, dat is het leven, meneer, Gm A de helaasheid doet soms zeer. Dm Am Ik pak mijn snaren en schrijf mij een lied, A# C mijn zorgen verdwijnen als sneeuw voor muziek. | F | F | Am | Am | | F | F | Am | Am | End-Chorus Dm Am Ja, dat is het leven, mijn kind, Gm A de helaasheid maakt ons blind. Dm Am Dus, ik zoek de troost op, ik zing een lied, A# C da’s wat ik doe, de rest kan ik niet. Dm Am Ach, dat is het leven, meneer, Gm A de helaasheid doet soms zeer. Dm Am Ik pak mijn snaren en schrijf mij een lied, A# C mijn zorgen verdwijnen als sneeuw voor muziek. | F | F | Am | Am | F F Ik zat op dat bankje, rustig te staren, Am Am F en mijn dochter zei: papa, je staat goed met grijze haren.