Cafe Zonder Naam

Em Em 'k Wil vertellen, een historie, van een kroeg, onelegant, Em In een stad stil en verloren, in een regenachtig land, G D Em Bm Tussen lege magazijnen met ne reuk van verzuurde wijnen, G D Em D Em Tussen muren van beton, achter vensters zonder zon. Em D Em 't Zijn altijd dezelfde gasten die der zaten al jaren lank, Em D Em Die er zopen en er brasten, samen gingen hunne gank, G D Em Bm Die op lank vergeten gronden, nog een kroeg hadden gevonden, G D Em D Em Klein en arm maar elegant, in een regenachtig land. Em Ze versleten er hun dagen, en ze verdoogden hunnen tijd, Em Geenen éne stelde vragen, geenen éne voelde spijt, G D Em Bm En ze gingen mediteren, over sterven of kreperen, G D Em D Em Dat cafeeke zonder naam, was het eind van hun bestaan. Em Maar ne zeeman oud van jaren, kwam eens binnen met de wind, Em Om wa moed te gaan vergaren, bij een borrel en een pint, G D Em Bm En hij las er de gedachte, de verveling van lege nachten, G D Em D Em In het uitgestorven oog, van de mensen aan den toog. Em Skie toch uit mee oe te plagen, go toch mèe met heel de ploeg, Em Onder zeil, één van dees dagen, op mijn schip is plaats genoeg, G D Em Bm En het is zover gekomen, dat em z' allemaal heeft meegenomen, G D Em D Em Het cafeeke zonder naam, is verlaten blijven staan. Em 'k Zen de weg al lank vergeten, naar da regenachtig land, Em Noar die stad, stil en verlaten, in die kroeg, onelegant, G D Em Bm Ik heb gezocht tussen magazijnen, met ne reuk van verzuurde wijnen, G D Em D Em Em7 Maar cafeeke zonder naam, schijnt voorgoed, te zijn vergaan.