Το Βράδυ Εκείνο Έβρεχε Κρύσταλλα

F#m Είσαι το άλλο μου μισό, μα το 'χες στο νου σου αυτό από πριν E A Άρα αντί να μου πεις ένα αντίο πες μου απλά εις το επανιδείν F#m Και γύρνα στο δικαστή να πεις πως είμαι αθώος E A Πες στους ενόρκους πως για σένα δεν είμαι κανείς ώστε να μην F#m Με καταδικάσουν σα φταίχτη, την πλάτη σου μη μου γυρνάς E A Κι άμα σ' αγγίξουνε τούτες οι λέξεις μου κάποια στιγμή, γύρνα πίσω F#m E Γιατί όταν λείπεις δε γυρνά ούτε η Γη, άναψε κεριά να σβήσω φώτα A Στα φωτεινά αληθινά δεν αγαπά κανείς F#m Δεν ξέρω το νωρίς, πάντα αντιδρώ αργά E A Και γράφω για το πριν, φοβάμαι το μετά F#m Σπάει το γυαλί ξανά, κι απ' τα ματόκλαδά μου E A Αίμα δακρύζω σα κάθε άλλη φορά F#m Που δε λέω πολλές κουβέντες και κάθε στίχος μου γράφει σιωπές E A Έτσι κηδεύουν πάντα οι παιδικές ψυχές χαμένους έρωτες F#m Και νιώθω σα να πέθανες, κι ας ξέρω πως είσαι ακόμα εκεί E A D Κι ας ίσως σε πετύχω στο δρόμο ένα πικρό πρωί E Γιατί δεν είσαι ο άνθρωπος που ήσουν κάποτε F#m Κι αυτό τον άνθρωπο θα αγαπάω πάντοτε D E Ένα λουλούδι για τα λόγια που δεν είπαμε C# Τα ακουστικά που τότε μοιραστήκαμε (λένε) F#m Κι άμα D Απόψε πέθαινα θα 'μουν μαζί σου A E F#m Κοπάνα έξω απ τα τείχη του Παραδείσου Σαν το Βράδυ στη στάση D Εκείνο που έβρεχε Κρύσταλλα A E Και μεθυσμένη μου 'λεγες: F#m D "Πες μου, τι περιμένουν από μας όλοι εκείνοι A E F#m Να γίνουμε στου κόσμου αυτού το καμίνι;" Και σε έκρυβα στο μπουφάν μου D A Που πια δεν φοράω γιατί το άρωμα σου έχει μείνει F#m Και ξέρω, θα πεις πως αυτό το κομμάτι είναι ακόμα μια υπερβολή E Πως τα Κρύσταλλα ήταν βροχή A Και πως αυτά που 'χες πει δε θυμάσαι F#m Στο μεθύσι, μου λες, κάθε ατάκα του ανθρώπου ακούγεται ρομαντική E A Κι είναι η καρδιά του ποιητή, κι όχι η ζωή του που λέει "γράψε" F#m Κι εγώ σου λέω μονάχα στο σπίτι μου αν έρθεις κουβέντες μη λες για σκοινί E A Γιατί ακόμα και τώρα απ' τα λόγια σου κρέμομαι, δεν έπαψα ούτε στιγμή F#m Κι ας είσαι τόσο πεζή, κι ας με πληγώνει πολύ τούτη η ωμή E A Τομή, επάνω στον καρδιακό μου μυ, δε λέω μη F#m Κι αν θες να ξέρεις μεθυσμένη κλαις σα να 'σαι παιδί E A Γιατί από μικρή σε 'πείσαν οι άλλοι ότι δεν είσαι ρομαντική F#m E Κι όταν μέσα σου δακρύζει αυτό το κορίτσι ο ουρανός βρέχει γυαλί A Για να ανταγωνιστεί την ομορφιά που έχεις στο δάκρυ F#m E Αλλά μη μου λες εσύ τι κάνουν οι ρομαντικοί όταν μεθάνε A Γιατί πάλιωσε το αστείο σαν κρασί F#m Μα δε γελάμε E A Κι επίτρεψέ μου να σε θεωρώ νεκρή κι ίσως όταν φύγω σε βρω εκεί, εκεί που πάμε D E Γιατί δεν είσαι ο άνθρωπος που ήσουν κάποτε F#m Κι αυτό τον άνθρωπο θα αγαπάω πάντοτε D E Ένα λουλούδι για τα λόγια που δεν είπαμε C# Τα ακουστικά που τότε μοιραστήκαμε (λένε) F#m D Κι άμα, απόψε πέθαινα θα 'μουν μαζί σου A E F#m Κοπάνα έξω απ τα τείχη του Παραδείσου D Σαν το Βράδυ στη στάση εκείνο που έβρεχε Κρύσταλλα A E F#m Και μεθυσμένη μου 'λεγες: "Πες μου D Τι περιμένουν από μας όλοι εκείνοι A E F#m Να γίνουμε στου κόσμου αυτού το καμίνι;" D Και σε έκρυβα στο μπουφάν μου A Που πια δεν φοράω γιατί το άρωμα σου έχει μείνει F#m D Κι άμα, απόψε πέθαινα θα 'μουν μαζί σου A E F#m Κοπάνα έξω απ τα τείχη του Παραδείσου D Σαν το Βράδυ στη στάση εκείνο που έβρεχε Κρύσταλλα A E F#m Και μεθυσμένη μου 'λεγες: "Πες μου D Τι περιμένουν από μας όλοι εκείνοι A E F#m Να γίνουμε στου κόσμου αυτού το καμίνι;" D Και σε έκρυβα στο μπουφάν μου A E F#m Που πια δεν φοράω γιατί το άρωμα σου έχει μείνει